بسم الله الرّحمن الرّحیم
المستغاث بک یا محمّد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم

 

سلام علیکم

بیست و هشت صفر سالروز شهادت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به دست شقی ترین افراد و سالروز شهادت دومین نور ولایت، صاحب کرامت آل طه و شفیع قیامت، امام حسن مجتبى علیه السّلام  و امام رضا علیه السّلام را خدمت صاحب الزمان مهدی موعود علیه السّلام و شما شیعیان ولایی تسلیت عرض می نمایم.

 

در الطب النبوی ابن جوزی ج۱ص۶۶ میگوید:

 به او دوا خوراندند در حالیکه بیهوش بود و چون به هوش آمد فرمود: چه کسی با من چنین کرد. این کار زنهائی است که از آنجا آمده اند و با دست به سوی حبشه اشاره کرد. و در روایات صحیح آمده که عایشه و حفصه حبشی بودند.
این یک افشاگری از سوی رسول خداست که او را به روشی که زنان حبشیه به شوهرانشان سم میخوراندند مسموم کرده اند. سم حبشه نیز معروف و مشهور بوده است و بعضی از حبشیها متخصص در سحر و شعبده و انواع سم بوده اند.

 

عبدالصمد بن بشیر از امام صادق علیه السلام روایت کرده که آنحضرت فرمود:

میدانید پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درگذشت یا کشته شد همانطور که خدا میفرماید: (اگر او درگذرد یا کشته شود به جاهلیت باز میگردید.) او قبل از مرگ مسموم شد. آن دو زن (عایشه و حفصه لعنت الله علیهما) به او سم نوشاندند. (تفسیرالعیاشی ج1ص200 و بحارالانوار ج22ص516 وج28ص21)

 و در روایت دیگر آمده است: عایشه و حفصه به او سم نوشاندند.
(بحارالانوار ج22ص516)

در روایت بحارالانوار آمده است که هر چهار نفر (ابوبکر، عمر، عایشه و حفصه لعنت الله علیهم اجمعین) بر مسموم نمودن آن حضرت همدست شده بودند. (بحارالانوار 22/239 و 246)



بیهقی از عبدالله بن مسعود روایت کرده است که وی گفت:

اگر 9 بار قسم بخورم که رسول خدا کشته شده اشت برایم محبوبتر است از اینکه یکبار قسم بخورم که او کشته نشده است به جهت اینکه خداوند او را پیامبر شهید قرار داده است. (السیره النبویه ابن کثیر دمشقی ج4ص449)


فلدوه و هو مغمور ، فلما افاق صلی الله علیه و آله قال :
من فعل بی هذا هذا من عمل نساء جئن من هاهنا ، و اشار بیده الی الارض الحبشیة
به پیامبر دارو خوراندند در حالی که پیامبر خدا مقهور بود زمانی که قهر از چهره مبارکشان زائل شد ، فرمود : چه کسی این دارو را به من خوراند این عمل از کارهای زنان است که از آن جا آمدند و اشاره کردند به سرزمین حبشه .
تاریخ و نصوص صحیحه ثابت کرده که عایشه و حفصه دو زن حبشی بوده اند .
ابن سعد می نویسد :
بعد از اینکه به پیامبر ( صلی الله علیه و آله ) سم خورانده شد ، حضرت نگاهی به عایشه کردند و فرمودند : بدا به حالت عایشه
طبقات ابن سعد : 2/203 .

 

لعن الله عمر، ثم ابابکر و عمر، ثم عثمان و عمر

لعن الله عایشه فاحشه
لعن الله حفصه ملعونه

لعن الله جعده ملعونه

 

 

 

آجرک الله یا بقیة الله

یا علی علیه السّلام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

المستغاث بک یا صاحب العصر و الزمان علیه السّلام

سلام علیکم

تکلیف شصت ام

 

دیگر از تکالیف مؤمن در برابر امام - زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف - دعا برای تعجیل فرج و ظهور آن حضرت است که باید هر روز و شب، بلکه در صورت امکان، هر ساعت این دعا را به جا آورد. در این زمینه دعاهای زیادی به نقل از حضرات معصومین علیهم السّلام در کتب ادعیه موجود است؛ از جمله، دعایی که از امام رضا علیه السّلام روایت شده[1] و مطلع آن این است:

"اَللهُمَّ ادفَع عَن وَلِیّکَ وَ خَلیفَتِکَ و حُجَّتِکَ عَلی..."

بی شک، دعا و درخواست تعجیل فرج آن حضرت از خداوند متعال، از نوع تعجیل مذموم و ممنوع نیست، چرا که تعجیل مورد نهی اهل بیت علیهم السّلام، ضد صبر و تسلیم در مقابل ارادۀ حق تعالی است، در حالی که دعا برای تعجیل ظهور آن حضرت، عین یقین و ایمان و تسلیم در مقابل خداوند متعال و قضا و قدر الهی است. این دعا، در واقع، اظهار این حقیقت است که ظهور حضرت مهدی علیه السّلام و فراهم آمدن اسباب قیام او، تنها در دست خداوند متعال است و ظهور ایشان را تنها باید از او خواست. این دعا، در حقیقت اعتراف به وجود و حیات آن امام و ظهور و قیام اوست. این دعا، اظهار یقین و ایمان شخص به آن حضرت و قیام اوست و چیزی جز صبر و تسلیم در قبال خواست خداوند متعال نیست.

 

اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب الزمان علیه السّلام

یا علی علیه السّلام

---

بسم الله الرّحمن الرّحیم، المستغاث بک یا صاحب الزمان عجل الله تعالی فرّجه الشریف

 

                                                 تکلیف پنجاه و نهم

تکلیف دیگر، انتظار فرج و ظهور حضرت مهدی علیه‌السّلام در هر شب و روز، بلکه در هر ساعت و هر لحظه است؛ یعنی مؤمن باید همیشه در انتظار آن حضرت باشد.

قالَ الصادق علیه‌السّلام: طُوبی لِشیعةِ قائِمِنا اَلمَنتَظِرینَ لِظُهُورِهِ فی غَیبَتِهِ وَالمُطیعینَ لَهُ فی ظُهُورِهِ اُولئِکَ اَولِیاهُ اللهِ الَّذینَ لا خَوفٌ عَلَیِهم وَ لا هُم یَحزَنُون[1]

امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: خوشا به حال شیعیان قائم ما، که در زمان غیبتش منتظر ظهور او، و در زمان ظهورش مطیع او هستند، آن‌ها دوستان خدا هستند، هم آنان که نه ترسی بر ایشان است و نه اندوهگین می‌شوند.

قالَ عَلیُّ بنُ الحسین علیهماالسّلام: اِنَّ اَهلَ زَمانِ غَیبَتِهِ [وَ]القائِلینَ بِامامَتِهِ وَ المُنتَظِرینَ لِظُهُورِهِ اَفضَلُ مِن اَهلِ کُلِّ زَمانٍ[2]

امام زین‌العادبین علیه‌السّلام می‌فرمایند: همانا مردمِ زمان غیبت او، که امامت او را باور دارند و منتظر ظهور او هستند، از مردم هر زمانی بهتر هستند.

قالَ محمّدُّبنُ علیٍّ التقیِّ علیهماالسّلام: فَیَنتظِرُ خُرُوجَهُ المُخلِصُونَ وَ یُنکِرُهُ المُرتابُونَ[3]

امام محمّدتقی علیه‌السّلام می‌فرمایند: مخلصان، منتظر ظهور او هستند و اهل تردید، انکارش می‌نمایند.

قال الصادق علیه السّلام: فَعِندَها فَلیَتَوَقَّعُوا الفَرَجَ صَباحاً و مَساءً[4]

امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: در زمان غیبت، هر صبح و شام منتظر ظهور باشید.

در روایات بسیاری آمده است که انتظار فرج حضرت ولیّ عصر علیه السّلام، از دین خدا و جزء آن است و این انتظار بر همه کس واجب است. هم چنین در روایات آمده است که حتّی مسلمانان معاصر دیگر ائمّۀ معصومین علیهم السّلام نیز باید منتظر فرج و ظهور حضرت مهدی علیه‌السّلام می‌بودند و این امر بر آن‌ها نیز واجب بوده است و اختصاص به دوران غیبت ندارد.

انتظار فرج نمی‌تواند دارای ثواب باشد مگر آن که قربةُ الی‌الله و از روی تعبّد انجام گیرد؛ مثل نماز و روزه و حجّ، که ثواب و اجر الهی هنگامی بر آن‌ها بار می‌شود که باقصد قربت صورت گیرند. حال این قصد قربت خود بر اقسامی است و می‌تواند به صورت مختلف و گوناگون محقّق شده و به دست آید که بهترین و برترین آن‌ها، قصد امتثال امر خداوند متعال و اطاعت از آن ذات مقدّس است، آن هم به آن جهت که او سزاوار عبودیت و پرستش و اطاعت است نه به جهت محبّت به او نه به جهت بهشت و رضوان او و نه به جهت ترس از آتش و عذاب و عقاب او، زیرا این‌ها همه وجوهی پست و حقیر، در قصد قربتند که سزاوارست مؤمن از این نوع نیّات مبرّا باشد حال چه رسد به آن که نیّت شخص منتظر، دنیا و مطامع دنیوی باشد.

انتظار فرج و وجوب آن اختصاص به زمان یا مکان خاص و احوال خاصّی ندارد، بلکه مؤمن باید دائماً منتظر فرج و ظهور آن حضرت باشد و در هیچ زمان و مکانی از آن غفلت نورزد.

مؤمن نباید از فرج و ظهور آن حضرت مأیوس گردد، چه به صورت کلّی و چه به صورت جزئی، زیرا یأس و ناامیدی از اصل ظهور، آن هم به صورت کلی قطعاً حرام است و کسی که چنین یأسی داشته باشد، هرگز نمی‌تواند حتیّ برای لحظه‌ای حال انتظار داشته باشد؛ از طرفی، یأس جزئی نیز صحیح نیست، بلکه آن هم حرام است؛ یعنی مؤمن نباید از ظهور و فرج حضرت حجّة علیه‌السّلام بر حسب حدسیّات یا وهمیّات خود، برای زمان کوتاه یا مدّت خاصّی از آن، مأیوس باشد و مثلاً بگوید: آن حضرت تا پنجاه سال دیگر یا امسال و یا این هفته ظهور نخواهد نمود؛ یا آن ساعت، ظهور نخواهد نمود.روشن است که وجود یأس هر قدر باشد، به همان مقدار، حال انتظار از بین رفته و واجب خداوند متعال ترک خواهد شد. مؤمن باید هر ساعت و هر روز و هر شب، متوقع ظهور و خروج امام زمان علیه السّلام باشد و این را بپذیرد که ممکن است هم این صبح یا هم این ساعت، ظهور آن حضرت تحقّق یابد.

قال الصادقُ علیه السّلام: وَ تَوَقَّع اَمرَ صاحِبِکَ لَیلَکَ وَ نَهارَکَ فَاِنَّ اللهَ کُلَّ یَومٍّ هَوَ فی شَأنٍ، لا یَشغَلُهُ شَأنٌ عَن شَأنٍ[5]

امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: هر شب و روز منتظر ظهور و امر صاحب خویش باش، به درستی که خدا هر روز در کاری است، و هیچ کاری او را از کار دیگر باز نمی‌دارد.

ظهور و فرج آن حضرت از امور بدائیه و قابل تقدیم و تأخیر است و بستگی به اسباب و شرایط خود و حصول و تحقّق آن‌ها دارد؛ از این روی، نمی‌توان برای ظهور و فرج آن حضرت وقت و زمانی مشخص کرد. در روایات آمده است که برای ظهور و فرج آن حضرت وقت و زمانی تعیین و مشخص ننمایید بلکه فرج آن حضرت هر زمانی توقّع می‌رود. هم چنین آمده است که ظهور و فرج آن بزرگوار ناگهانی بوده و حتّی در زمانی رخ خواهد داد که مردم نسبت به امر ظهور آن حضرت ناامید هستند.

قالَ ابوالحسن الثالثُ علیه السّلام: فَتَوَقَّعُوا الفَرَجَ مِن تَحتَ اَقدامِکُم.[6]

پس، از پیش پای خود، منتظر ظهور باشید.

 

الحمدالله الذی جعلنا من التمسکین بولایت امیرالمؤمنین علیه السّلام و الائمة المعصومین علیهم السّلام

الحمدالله رب العالمین و صلی الله علی محمّد و آله اجمعین

اللهم عجل لولیک الفرج

یا علی علیه السّلام

الهی و ربی من لی غیرکاسئله

 

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

المستغاث بک یا صاحب الزمان علیه السّلام

سلام بر شما

تکلیف پنجاه و هشتم

خدمت به امام زمان علیه السّلام، آن هم در حدّ توان، و سعی و جدّیت در این راه، تکلیف و وظیفۀ مؤمن است. ملائکه و انبیاء خدمت به آن حضرت را افتخار خود می دانند و پیامبر عظیم الشأن و بزرگی هم چون حضرت خضر علی نبیّنا و آله و علیه السّلام در خدمت ایشان می باشد.

قال الصادق علیه السّلام: وَ لَو اَدرَکتُهُ لَخَدَمتُهُ ایّامَ حَیوتی. (بحارالانوار ج51 ص148 باب6 ح22)

امام صادق علیه السّلام می فرمایند: اگر او را درک می کردم[و به او می رسیدم] تمام ایّام زندگی خود، به او خدمت می کردم.

خدمت به مؤمن از مستحبّات اکید اسلامی و دارای ثواب عظیم است و از صفات ممتاز و برجستۀ مؤمنان حقیقی و بزرگان دین می باشد و مؤمن راستین را می توان از شدّت اهتمام او در خدمت به مخلوق خداوند متعال شناخت، پس خدمت به آن حضرت که صاحب عصر و رئیس و مولای مؤمنان می باشد، برترین عبادت ها و طاعت ها است.

قال عیسی بن مریم علیهما السّلام: یا مَعشَرَ الحَوارییّنَ لی اِلَیکُم حاجَةٌ اُقضُوها لی. قالُوا: قُضِیَت حاجَتُکَ یا روحَ اللهِ فَقامَ، فَقَبَّلَ اَقدامَهُم [اَو فی بَعضِ النُّسَخِ، فَغَشَّلَ اَقدامَهُم] فَقالُوا: کُنّا نَحنُ حَقٌّ [اَحَقُّ] بِهذا یا روُحَ اللهِ. فَقالَ: اِنَّ اَحَقَّ النّاسِ بِالخِدمَةِ، العالِمُ. اَنَّما تَواضَعتُ هکذا لِکَیما تَتَواضَعُوا بَعدی فِی النّاسِ کَتَواضُعی لَکُم. (کافی ج1 ص37 باب صفة العلماء ح6).

حضرت عیسی علی نبیّنا و آله و علیه السّلام فرمودند: ای گروه حواریّون! من خواسته ای از شما دارم، آن را برایم برآورید. گفتند: ای روح الله! خواستۀ تو چیست؟ پس آن حضرت ایستادند و پاهای آن ها را، شستند، گفتند: ای روح الله! ما سزاوارتریم که این عمل را انجام دهیم. آنگاه حضرت فرمودند: سزاوارترین مردم برای خدمت نمودن، عالم است همانا من این چنین تواضع کردم تا شما نیز بعد از من در میان مردم تواضع کنید، همان گونه که من برای شما تواضع و فروتنی نمودم.

حضرت مهدی علیه السّلام سزاوارترین افراد است که به او خدمت شود؛ و اسباب و علل و موجبات بسیاری است که آن حضرت را برای آن که به او خدمت شود، از همه کس سزاوارتر و محق تر می نماید.

خدمت به حضرت حجّة علیه السّلام از راه خدمت به دوستان، پیروان و شیعیان او به دست می آید؛ به عنوان مثال: رفع حوائج و دفع مشکلات و حلّ و فصل امور آن ها در حقیقت خدمت به آن حضرت است. هم چنین برپایی محافل و مجالس ذکر، تألیف یا نشر کتب مربوط به آن حضرت، بنای حوزه های علمیه و ...، اگر قصد خدمت به آن حضرت باشد، خدمت به آن بزرگوار به حساب می آید. مصادیق خدمت به امام علیه السّلام بسیارند که باید با قصد و نیّت خدمت به آن حضرت انجام گیرند.

این توضیح لازم است که خدمت، با نصرت فرق دارد؛ خدمت اخص از نصرت است و بین آن ها عموم و خصوص مطلق است، یعنی هر خدمتی، نصرت است، اما هر نصرتی خدمت نیست. خدمت از راه مباشرت و به طور مستقیم به دست می آید، امّا نصرت و یاری، به مباشرت و عمل مستقیم فرد نیاز ندارد و می تواند بدون مباشرت و به صورت غیر مستقیم و به واسطۀ فرد دیگر انجام گیرد. به عبارت دیگر، در خدمت، خادم باید خود مباشرت داشته و مستقیم وارد عمل شود و به شخصه اقدام نماید، اما در نصرت، ناصر می تواند به واسطۀ فرد دیگر، یاری و نصرت خود را انجام دهد. دیگر این که خدمت، در ضمن خود، تواضع و فروتنی و اظهار کوچکی خادم برای مخدوم را در بر دارد. بر خلاف نصرت و یاری که این گونه نیست. لازم به ذکر است، اگر نصرت به نیّت خدمت بوده و در آن مباشرت باشد، خدمت به شمار می آید.

 

الحمدالله رب العالمین و صلی الله علیه و آله و سلم

الهی بحق الحسین علیه السّلام عجل لولیک الفرج

یا علی علیه السّلام

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

المستغاث بک یا صاحب الزمان علیه السّلام

 

 

سلامٌ علی من ناصرت الحسین فی جهاده، و لم تضعف عزیمتها بعد استشهاده

سلام بر آن بانویی که حسین را در جهادش یاری فرمود و عزم او پس از شهادت ایشان سست نگشت

سلامٌ علی قلب زینب الصّبور، و لسانُها الشّکور

سلام بر قلب زینب شکیبا و زبان سپاسگزارش

سلامٌ علی مَن تظافرت علیها المصائب و الکُروُب، و ذاقت من النوائب ما تذُوبُ منها القلوب

سلام بر بانویی که بلاها و اندوه‌ها بر او هجوم برد و طعم غم و اندوهی را چشید که دل‌ها را آب می‌کند

سلامٌ علی من تجرَّعت غُصَصُ الألام و المَآسی، و ما لا تقوی علی احتِمالها الجبال الرَّواسی، فأصبحت لِلِبلایا قِبلَتها، و لِلرَّزایا کعبتها

سلام بر آن بانویی که غصه‌های دردناک و حزن آوری را فرو برد که کوه‌های بلند تحمل آن را تاب نمی‌آوردند و بدینسان قبله بلاها و کعبه مصیبت‌ها گشت.

سلامٌ علی من شاطرت أمّها الزّهراء، فی ضُروب المِحَنِ والأرزاء، ودارت علیها رَحی الکوارِث والبلاء، یوم کربلاء

سلام بر آن بانویی که با مادرش زهرا(سلام الله علیها)  شریک سختی‌ها و عزاها بود و آسیاب غم‌ها وبلاها در زمین کربلا بر گرد او می‌گشت

سلامٌ علی من عجبت من صَبرها ملائکةُ السماء

سلام بر آن بانویی که ملائکه آسمان از صبر او در شگفت شدند.

سلامٌ علی من فُجِعَت بِجدّها وأبیها، و أمِّها و بنیها، والخیرة من أهلها و ذَویها

سلام بر آن کسی که فاجعه جد و پدر و مادر و بهترین خویشاوندان و نزدیکانش بر او وارد شد.

 

اللهم عجل لولیک الفرج

یا علی علیه السّلام

 

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

المستغاث بک یا صاحب الزمان علیه السّلام

سلام علیکم

فرا رسیدن محرم الحرام و ایام سوگواری و عزاداری سرور و سالار شهیدان اباعبدالله الحسین علیه السّلام و خاندان پاک و یاران باوفایش را به حضرت صاحب الزمان مهدی موعود علیه السّلام، منتقم خون آل الله و به شما شیعیان ولایی تسلیت عرض می نمایم

 

السّلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه السّلام

 

باز محرم رسيد، ماه عزاي حسين

سينه‌ي ما مي‌شود، كرب و بلاي حسين

كاش كه تركم شود غفلت و جرم و گناه

تا كه بگيرم صفا، من ز صفاي حسين

*********

ای اهل عالم غدیر گذشت و خبر از یار نیامد

بر زخم دل فاطمه(سلام الله علیها)غمخوار نیامد

چند روز دگر مانده که با ناله بگوییم:

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد

سقای حسین سید و سالار نیامد

  

حقیر را از دعای خیرتان بی نصیب نگذارید

یا علی علیه السّلام

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

المستغاث بک یا صاحب الزمان علیه السّلام

سلام علیکم

 

داره یه صدایی میاد، گوش کنید...

صدای زنگوله، پای اسب و زمزمه های یه عده، آره درسته صدای یه کاروانه!

دارن نزدیک و نزدیکتر می شن، داره صداشون کم کم واضح می شه!

از کجا آمدن، به کجا میرن؟ چه کسانی هستند؟

چرا اینقدردلم آشوبه؟!

چرا اینقدر دلم شور می زنه؟!

چرا اینقدر نگرانم؟

می ترسم همون کاروانی باشه که...

آخه شنیدم یه عده ای شهر مدینه رو به قصد شهر کوفه ترک کردن، نکنه همونها باشند؟!

می گن این کاروان متشکل از اولاد رسول خدا صلی الله علیه و اله و سلم و تعدادی از یارانشون هست!

شنیدم امام حسین علیه السّلام برای اینکه با یزید ملعون بیعت نکنه، صبح روز هفتم ذی­الحجه خطاب به حاجیان در خطابه­ای اعلام کرد:

"برای من قتلگاهی اختیار شده که من آن را دیدار خواهم کرد و هر کس از بذل جان و مال در راه پیغمبر و فرزندش دریغ ندارد با ما همراه شود. من فردا، هشتم ذی­الحجه مکه را به مقصد شهادت ترک می­کنم"

حالا دیگه همه فهمیدند که اولاد پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم با یزید لعنت الله علیه بیعت نکرده و عازم شهر شهادت شده!

حالا چرا شهادت؟!

چه کسانی می خواهند پاره تن رسول خدا و دخت گرامیش حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها را به شهادت برسانند؟

مگر نمی دانند او فرزند کیست؟!!!

خوب گوش کنید صدای زنان و کودکان نیز می آید!

اگر قرار است جنگ شود و حسین بن علی علیه السّلام و یارانش به شهادت برسند، تکلیف آنان چه می شود؟

براستی آیا دخت امیرالمؤمنین زینب کبری سلام الله علیها همراه آنان است؟!

 

گویا این همان کاروان است، آری آری او کاروان حسین بن علیست ...

کمی صبر مولای من، در کوفه، در نینوا کسی شما را نمی خواهد! کسی شما را یاری نخواهد کرد!

خداوندا نگرانم، مضطربم...

تو خود یار و یاور او و همراهانش باش...

 

 یا علی علیه السّلام